Verdwaald

Verdwaald

Aangemoedigd door de bijzondere NS-wandeling Park Lingezegen van zo'n half jaar geleden besluit ik meer te willen zien van het Gelderse gebied. Ik besluit te gaan voor het Doornikpad dat loopt van Nijmegen station naar het station van Elst (14,6 km). Het verschil met mijn wandeling van nog geen 6 maanden geleden kan niet groter zijn. Waar de paden in januari onder het water stonden, zie ik nu overal diepe lange scheuren door de droogte.

De Spiegelwaal
Via het historische Kronenburgpark loopt de route de stad uit en gaat via de fiets/loopbrug de Waal over. Midden op de brug sta ik stil en bewonder het gemanoeuvreer van de zesbaks-duwboot die de grote bocht in de rivier ‘neemt’. Aan de overkant is de nieuwe Spiegelwaal te zien, een project dat het (hoog) water meer ruimte heeft gegeven en de stad Nijmegen noordwaarts heeft vergroot door inlijving van het dorp Lent. Hierdoor stroomt de Waal nu niet meer langs maar door Nijmegen. In ‘droge’ periodes is er nu een extra recreatiegebied ontstaan. Op deze prachtig zonnige dag is dat al te merken. Een aantal minder prettige keuzes zijn gemaakt om dit project te kunnen realiseren. Mensen die in dit gebied woonden moesten hun geliefde plek verlaten. Dit wordt erkend door het monument 'Altijd Lente' in de vorm van een op schaal nagebouwde boerderij.

Landgoed Doornik
Het Landgoed Doornik is een landgoed met bossen en oeroude wilgen, laantjes met ruimte voor natuur, recreatie maar ook een biologische voedselbos. Er groeien zeldzame bloemen en planten. De moestuin is hier niet zoals elders opgedeeld in strakke afgebakende rechthoeken en afgemeten groentebedden. Hoe het hier ‘op de tuin’ wel in zijn werk gaat kan ik zo snel niet herleiden aan de mensen die er aan het werk zijn. Eenmaal buiten het landgoed, tussen de weilanden en akkers van de ‘gewone’ landbouw, valt direct op hoeveel diepe scheuren er in de grond te zien zijn. De droogte verontrust mij en ik zie de toekomst somber in. Tijd om daarbij verder stil te staan heb ik niet want ik ben verdwaald en beland in de achtertuin van een enorm huis. De vrouw des huizes legt met geduldig uit waar ik fout ben gelopen.
Maar verder geniet ik van de geur van fluitenkruid en blaas ik de pluizen van de paardenbloem in één adem weg waardoor ik een  wens mag doen. Een paar zwaluwen scheren over de sloot, maar iedereen weet één zwaluw ..... Voor de natuur is regen meer dan welkom. Onderweg zie ik nog een boomgaard met de laatste bloesems, maar weet niet welke fruitboom zo laat nog in bloei kan staan.
Wanneer ik ten slotte het spoor van de Betuwelijn ben gepasseerd, ben ik weer terug in de bewoonde wereld en wandel vervolgens Elst binnen.
Dertig jaar geleden woonde ik in tien jaar in Nijmegen; het dorp Lent was nog onderdeel van de gemeente Elst. Er is sindsdien veel veranderd. Al die routes van het Park Lingezegen zijn daar een prachtig voorbeeld van.

Wil je ook het Doornikpad wandelen? Download hier de route.

Utrecht, mei 2022


 

Koningsdag

Koningsdag

Kijk, je moet van carnaval houden om een feest als Koningsdag te kunnen waarderen. Een goede zuiderling ben ik niet, dus geen carnaval voor mij. Wandelzus en ik trekken onze wandelschoenen aan en gaan lopen in de Betuwe. Op zoek naar ‘Flipje’ en naar het restant van de bloesems en vlinders. Maar ook is het een oefentocht om ons project naar Rome weer te kunnen oppakken. We worden er niet jonger op en de laatste etappe is al weer drie jaar geleden. La Spezia wacht en we hebben nog ruim 500 kilometer te gaan via de Via Francigena.

We spreken af bij het station in Tiel om daar de bus naar het oranjestadje Buren te nemen. De keuze is niet ingegeven door enige koningsgezindheid. Slechts de praktische kant van de terugtocht gaf de doorslag. De bus van Tiel naar Buren rijdt namelijk maar een keer per uur. Je kunt dus de pech hebben op het eindpunt bijna een uur op de bus te moeten wachten. Daarom besluiten we Buren als startpunt te nemen. Na mijn treinrit is het 10 minuten wachten voor de bus vertrekt. Hij staat al gereed maar de buschauffeur is nog even pauzeren. We zitten rustig te keuvelen wanneer de busdeur voor vertrek dichtklapt. Ik herken dat geluid net op tijd. Ik ren naar de bus en tik op het raam. Pff, dat was op het nippertje.

Buren is, zoals verwacht, versierd met slingers in onze nationale kleuren, afgewisseld met oranje. We zien dat het historische centrum is afgezet voor autoverkeer en daar kan niet iedereen zich in vinden. De protesten komen vooral van de grotere SUV’s. Als wandelaars lopen we hoofdschuddend langs deze rij auto’s. Buiten het dorp zitten we al snel tussen boomgaarden en de bloesems. En zoals we eerder bijna de bus miste, missen we even buiten het dorp al kletsend een afslag en bekorten, onbedoeld, de route met vijf kilometer. Vinden we ook niet erg want onze wandelenconditie laat nog te wensen over.

Vandaag hoopte ik het oranjetipje te spotten want dit vlindertje past wel bij deze Koningsdag en ik heb mazzel.

Ook zin in deze route, die eigenlijk in elk jaargetijde mooi is? Ga dan naar Wandelnet.

 

Utecht, april 2022


 

Op naar de bloesems

Op naar de bloesems

De perenbomen staan nu nog vol in bloei. De bloesems van de appels staan op openbarsten. Dit is hét moment voor een wandeling in de Betuwe.

 

Vandaag laat ik me door de bus afzetten in het stadje Buren, middenin het Gelderse gebied van Flipje. Hoewel ik vandaag op pad ben om te genieten van de bloesems, laat ik ook de historie van dit prachtige plaatsje even op me inwerken. Ik lees dat het vlak na WOII van de sloop gered is door de toenmalige burgemeester. Meer dan 150 monumenten zijn gered. Zelfs het stratenplan is in tact gebleven.

 

Kasteel Buren

Waar ooit een van de grootste kastelen van Nederland heeft gestaan, ligt nu een tennisbaan met clubhuis. Een monument laat zien waar ooit de toegangspoort stond. Wanneer ik door het parkje mijn pad vervolg, is op een grote open plek met bloeiende narcissen de contouren van het kasteel aangegeven. Althans, zo lijkt het. Er staat geen bordje waar ik mijn vermoeden kan verifiëren.

 

Put van Buren

Het zal niet verbazen dat in dit land tussen Maas en Waal steenfabrieken hebben gestaan. Ook ten westen van Buren heeft tot de jaren 50 van de vorige eeuw een steenoven gestaan. De bewoners van het stadje protesteerden met succes toen er een nieuwbouwwijk was gepland. Met zijn vele klei- en zandgaten is er een bijzonder uniek natuurgebied ontstaan.

 

Groeiseizoen

Op dit deel van het Betuwepad loop je door agrarisch gebied, langs akkers, weilanden, boomgaarden, over een dijkje langs de wetering. De akkers zijn niet meer kaal. De gewassen steken zo’n 10 cm boven de grond uit. De witte bloesems van de peren zijn teer en ook alweer op zijn retour. De appelbloesems staan op springen. Nog een weekje en ze staan vol in bloei. Ik zie nog oorspronkelijke oude hoogstamboomgaarden, maar de laagstam krijgt de overhand omdat die het de fruitteler vele malen makkelijker maakt om te oogsten.

 

In totaal kom ik 4 groepjes wandelaars tegen. De helft heeft daadwerkelijk een wandelgids bij zich. Zelf doe ik het altijd met de gedownloade GPS, maar de route is zo goed gemarkeerd dat ik nauwelijks op mijn scherm hoef te kijken en volop kan genieten.

 

Ook zin om deze route te wandelen, ga dan naar Betuwepad.

 

Utrecht, april 2022


 

Lente in de lucht

Lente in de lucht

Het is weer voor een polderwandeling. Daarvoor kies ik de route Utrecht te Voet naar Hollandse Rading. En omdat ik wel een kleurtje in mijn gezicht wil, wandel ik van noord naar zuid, van Hollandsche Rading terug naar Utrecht.


Bert Bospad
Station Hollandsche Rading is een druk station voor wandelaars. Vooral de bossen van Lage Vuursche en de heide van Hilversum zijn, zeker op zondag, erg druk.
Vandaag voor mij geen bos of heide maar de zodden ten noorden van Utrecht. Als leek noem ik het een polder maar het zijn bijzondere laagveenmoerassen. Tijdens de wandeling van het pad zie je alle stadia van de verlanding van het open water in de petgaten: van drijftillen en trilvenen tot moerasbos. Na verloop van tijd groeien die petgaten dicht. Samenkomende waterplanten groeien vast aan oeverplanten. Zo ontstaat het trilveen van de ‘drijvende weilanden’. Maar met het geld van project2000 worden nu de trekgaten weer opengemaakt. Er is zichtbaar meer water dan mijn vorige wandeling, zo’n 3 jaar geleden.
De mus, mees en merel kende ik als stadsmens natuurlijk wel, maar manlief leerde mij meer vogels te herkennen. Inmiddels herken ik er al behoorlijk wat. Vandaag zie ik de kieviet, de fuut, de aalscholver, de kuifeend en natuurlijk veel zwanen. Wanneer het pad eindigt bij het dorp Westbroek kan ik het geklepper van ooievaars niet missen. Westbroek lijkt in de loop der jaren een broednest voor ooievaars. Ze vliegen af en aan en ik ben zelfs even voyeur bij een parend koppel.
 

Gagelbos
Na de weidse uitzichten op het trilmoeras, waar ik aan de horizon de contouren van het provinciehuis en de trotse Dom herken, is het verschil met het Gagelbos groot. Geen uitzichten meer, zelfs de flats van Overvecht zijn niet zichtbaar. Maar wel meer rechte trekgaten. Het Noorderpark is een relatief nieuw recreatiegebied waar een heel nieuw bos groeit. Fort de Gagel wordt gerestaureerd en zal binnenkort gastvrij de deuren openen voor een kopje koffie.
Verder loop ik naar fort Aan de Klop dat deze verbouwingsfase enige tijd geleden al heeft doorlopen en een leuk rustpunt biedt voordat ik het laatste deel langs de Vecht weer Utrecht binnen loop. Aan het eind ben ik nog getuigen van een 6-tal vechtende meerkoetjes. De kop naar achter, de borst hoog boven het water botsen ze kwetterend tegen elkaar op. Ik loop pas door als de rust is weergekeerd.
Ook zin in deze route of een van de andere wandelingen van Utrecht te Voet ga dan naar Wandelnet.

 

Utrecht, mrt 2022


 

De Blauwe Kamer - na de storm

De Blauwe Kamer - na de storm

Ik droomde dat de Rijn zo ver buiten zijn oevers was getreden dat wandelaars niet zonder natte voeten op het veerpontje konden komen. In de droom vroeg ik een fietser mij dat laatste stukje door het water mee te nemen. Maar het was niet het water dat de wandeling bemoeilijkte.

Vandaag is het stralend blauw. Een lentegevoel. Wat een contrast met de stormen en regens van de laatste weken. Iedereen is meteen vrolijker lijkt het wel. Maar misschien speelt het wegvallen van veel coronamaatregelen ook een rol.

 

De Blauwe Kamer

Mijn angst voor de ondergelopen uiterwaarden blijkt, gelukkig, niet bewaarheid. Het valt allemaal reuze mee. Het is nat, hier en daar modderig, maar tot het veerpontje is er geen vuiltje aan de lucht.

Een rietdekker is aan de slag om de stormschade te repareren aan een dijkhuisje. Met al dat water zijn er natuurlijk veel vogels te zien en te horen. In het Veerhuis trakteer ik mezelf op koffie met gebak.

 

Na de oversteek wandel je de buitenwaarden van de Blauwe Kamer in. Een vogelaar komt me tegemoet: ‘beetje baggeren maar het is mooi weer’, bromt hij. Daar heeft hij niks teveel gezegd. Na het uitzichtpunt wil ik de lus terug maken, maar stuit op de zichtbare stormschade. Hier kan ik niet verder. Hoe het anderen vergaat weet ik niet, maar ik heb een hekel aan ‘terug’ en besluit om eens ongehoorzaam te zijn en de bordjes ‘rustgebied’ te negeren. Ik ploeter door het compleet kapot getrapte gebied van de runderen. Zware klei aan mijn schoenen maakt elke stap zwaarder. Uiteindelijk, na bijna één uur over slechts twee kilometer, bereik ik de weg, maar een hek met prikkeldraad verhindert de doorgang. Het is me uiteindelijk gelukt om erover heen te komen maar niet zonder kleerscheuren.

 

Grebbeberg

De route leidt me de Grebbeberg op. Ook hier veel omgewaaide bomen en het opruimen is in volle gang. Het geluid van de kettingzaag weerklinkt. Op het ereveld pauzeer ik even om stil te staan bij die jonge levens die zijn gesneuveld. Een enorme hommel, wiebelig na zijn winterslaap, landt op mijn knie en neemt ook even rust.
Van bovenaf is de Blauwe Kamer pas echt goed te bewonderen. Het observatiepunt de Koningstafel is al in gebruik voor een vroege picknick.

Dit is zo'n mooi afwisselend gebied. Het is niet erg om hier vaker te wandelen. Ook zin in deze wandeling, ga dan naar Wandelnet.

 

Utrecht, februari 2022


 

Loopconditie opbouwen, vervolg

Loopconditie opbouwen, vervolg

Hondenweer, is er voorspeld. Maar we laten ons niet kennen. Regenkleding mee. Wandelzus en ik zetten een volgende stap in het opbouwen van de conditie na COVID. De eerste keer samen liepen we 10 km, vandaag zullen het er zo’n 15 zijn. Nu kies ik voor een traject iets verder weg, maar voor mij nog wel met openbaar vervoer te bereiken. Etappe 6 van het Pelgrimspad 2, van Maarheeze naar Weert.


Kempen-Broek
In alle vroegte krijg ik al een appje van wandelzus: ‘het wordt droog van 10:30 tot 15:00 uur’. Hebben wij even mazzel! Vanuit station Maarheeze is het Pelgrimspad snel op te pikken. Het is grijs en het miezert nog een klein beetje maar het mag geen naam meer hebben.
Het stadspark Kempen-Broek is een uniek gebied rond de grensstreek dat door beide landen zorgvuldig wordt beheerd. Het is een afwisselend landschap met zeldzame planten en dieren. Bijna overal brede bospaden. De hoeveelheid regen van de afgelopen maanden zorgen zelfs op deze zandgronden voor blubberige gedeeltes.
De enige wandelaars die we tegenkomen zijn wat groepjes schoolkinderen van 5/6/7 jaar met opdrachten op deze winterwandeling. Gelaarsde katjes, dwars door de plassen. Een juf redt een van de kleintjes uit een diepere plas voordat de laarsjes vollopen met het koude water.
Wandelzus trapt nét niet op een kikker (of is het een pad?). Zijn ze nu al uit hun winterslaap?

Grafheuvels
Wanneer we de A2 en het spoor zijn overgestoken, is het geluid van de schietbaan meteen te horen. We lopen hier de Weerterheide op dat voor een groot deel dient als oefenterrein voor defensie. Langs het pad staan betonnen blokken met bronzen koppen als afgebrande lucifers die de geschiedenis van dit gebied vertellen.
Op een van de brede zijpaden zie ik twee auto’s staan. Het is geen gewone parkeerplaats. Een glimmende Mustang en een oude Mercedes met een paardenaanhangwagen erachter. Ik vind het een frappante toevalligheid want ik verwacht niet dat de aanhangwagen deze mustang zal inladen.
We kruisen een onbewaakte spoorwegovergang. De rails zijn behoorlijk roestig.
Waar leidt dit lijntje heen? Is dit de bekende IJzeren Rijn, het (verdwenen) historische spoorlijntje van de haven van Antwerpen naar het Ruhrgebied? Dat moet haast wel, als ik de kaart bestudeer.
Bijna aan het eind van deze etappe bereiken we een gebied met grafheuvels. Zo veel heuvels heb ik er nog niet eerder bij elkaar gezien. Het is niet voor niets bestempeld als archeologisch monument.

Bij de Wetering pakken we de bus naar het station Weert. Het blijkt een ‘wandelbus’. Twee wandelaars ontvangen ons enthousiast. Zij lopen het Grenslandpad in etappes. Wij lopen slechts 1 etappe van het Pelgrimspad maar wel ter voorbereiding op onze route naar Rome.

Ook zin om deze wandeling op het Pelgrimspad te lopen, ga dan naar Wandelnet.


Utrecht, februari 2022


 

Memories

Memories

Ken je dat? Tientallen jaren geleden heb je een route gelopen, in een voor jou volstrekt onbekende omgeving. Nu je er weer bent, herken je een groot aantal punten. Ook al loop je in de tegenovergestelde richting. Zo’n déjà vu heeft me ook eens in de Zwitserse Alpen overvallen. Dat is zo leuk.

 

En ja, vandaag overkomt me het weer. Ik logeer een paar dagen op een prachtige historische hoeve in het zuiden van Limburg.

Dit deel van deze langgerekte provincie is helaas nog niet voorzien van een wandelnetwerk maar met de routeplanner van Wandelnet kom je er ook. Er lopen hier ongelooflijk veel onverharde weggetjes. Ik plan een wandeling waarin een groot deel van etappe 10 van het Pelgrimspad is opgenomen. 20 Jaar geleden liep ik het Pieterpad van noord naar zuid. Vandaag gaat het traject van zuid naar noord en ik constateer dat het Pelgrimspad en het Pieterpad elkaar hier overlappen.

 

Markante punten

Een glooiend landschap met zijn tractor-sporen langs de akkers. Schilderij-achtige plaatjes.
Een van de eerste herkenningspunten is de watertoren van Schimmert. Dit monumentale gebouw dateert van 1926 en is van cultuurhistorische waarde door zijn landschappelijke plaatsing op het hoogste punt in de omgeving en door de architectuurhistorische waarden. De dienstwoning is er in 1935 aangebouwd in de Amsterdamse stijl. Zo'n dienstwoning wil ik ook wel. Een van de komende dagen zal ik ook eens binnen gaan kijken. Na een grondige renovatie en verbouwing biedt de watertoren namelijk niet alleen een restaurant ‘with a view” maar worden al de aangeboden producten betrokken uit de regio. Dat spreekt me wel aan.

 

Op een hoog, relatief vlak terrein staat een eenzaam gebouwtje met een windzak. Ik herken het direct weer. Een vliegveldje voor model vliegtuigjes met een heuse asfaltstrook als landingsbaan. Achter een hek een aantal bankjes voor de spotters. Vandaag is er niemand te bekennen. Behalve dan twee mannen die een klein stukje verderop met een metaaldetector over het land maaien.

 

En natuurlijk herken ik ook de steile holle weg, die nu als geologisch monument Diependaal bekend staat. In de tussenliggende jaren is er meer veranderd. Zo zie ik ter plekke een bewegwijzeringspaaltje dat er eerder echt niet stond. ‘Pas op wandelaars’. De tekst van dit bordje is voor meerdere uitleg vatbaar. Moet de wandelaar oppassen? Voor de steile daling? Of moeten anderen oppassen voor de wandelaars? Zijn wandelaars gevaarlijke landlopers of zo?

Mijn wandeling eindigt bij kasteel Terborg, waar manlief mij oppikt en we ons samen laten verwennen in de brasserie. Uiteraard is het kasteel ook geen onbekende op de route.

 

Ik ben weer helemaal blij na deze wandeling. De ochtend begon ik in regenbroek in miezerige regen, maar nog geen uur later komt de zon door. Wat is Nederland toch mooi, vooral langs de gemarkeerde streekpaden en lange-afstand-wandel paden (LAW’s) van Wandelnet. Wil je mijn markante punten ook eens zien? Ga dan naar Wandelnet.

Helemaal zen

Je moet niet vies zijn van wat modder in deze tijd van het jaar. Je moet ook niet verbaasd zijn dat jong en oud je gedag zeggen. Als stadsmens ben ik dat niet zo gewend. Ik wandel de NS-route Park Lingezegen, ofwel van Elst naar Arnhem.

 

Oud & Nieuw

Elst was al bijzonder in de tijd van de Romeinen. Maar liefst drie tempels zijn er bij opgravingen aangetroffen en ook nog eens een badhuis. Waar nu de St Maarten kerk staat zijn de contouren zichtbaar gemaakt van een van de tempels. Overal de voetsporen van de soldaten. Het nieuwe Park Lingezegen is natuurlijk helemaal niet nieuw. Het is al duizenden jaren oud en elke tijd heeft er zijn sporen achtergelaten De Rijn, de Romeinen, de Bataven, de middeleeuwen, de WO II, de hedendaagse landbouw. En vervolgens ontstaan er in de jaren 90 van de vorige eeuw, in de tijd van de Vinex-wijken, plannen voor een park. Uiteindelijk is het park in 2016 in gebruik genomen. Het is allemaal nog wat erg nieuw, maar geef het 10-15 jaar om volwassen te worden.

 

Vogels

Lingezegen trekt veel vogels. Daar is het park op ingericht. De meest bekende vogels herken ik wel als leek. Maar ik zie ook een paar heel kleintjes, waaronder een hele klein grijs/bruin beestje met een spits snaveltje dat ik niet ken. Het is bij Elderhof dat ik even stilsta bij een beukenhaag vol kwetterde mussen. Wat zou ik graag verstaan wat ze elkaar zoal te vertellen hebben. Bij deze verbouwde boerderij kun je ook een oude boomgaard bekijken. In de knoestige (laag)stammen zie ik vele figuren.

Ooit, lang geleden, toen er minder verkeer was, reed ik met de auto naar Amsterdam. Op een gegeven moment hoorde ik een vreemd geluid. Zwoef, zwoef, zwoef. Even dacht ik dat er iets mis was met de motor. Tot ik plots een drietal zwanen op me af zag vliegen. Rakelings over me heen. Sindsdien herken ik altijd en overal het geluid van vliegende zwanen. Ik heb vandaag mazzel. Het is trouwens een aanrader om een verrekijker mee te nemen. Er is zoveel te zien!

 

Park Meinerswijk

De route loopt eigenlijk door drie verschillende soorten parken. Na het aangelegde park Lingezegen en het stadsparkje van Arnhem Zuid lijken de uiterwaarden van park Meinerswijk oud en heel natuurlijk met betonnen restanten van kazematten uit de WO II en de contouren van een Romeins castellum. Maar niets is minder waar. Met het sluiten van de steenfabriek en de werven is dit gebied in de jaren 80-90 grondig aangepakt om het water van de rivier in de toekomst meer ruimte te geven. De runderen en de paarden grazen rustig rond. Het lijkt erop of deze grazers bewust hun uitwerpselen op de paden achter laten. Dat is natuurlijk helemaal niet zo. Het pad kronkelt door de uitwaarden en ik slinger daarover heen.

Het leuke gebouwtje van de uitkijkhut tegen de grijze lucht en de weerspiegeling in deze windstilte is niet gewoon een mooi plaatje, het is zen.

 

Ik ga nog eens terug met een verrekijker, een vogelboek en neem een vogelkenner mee en start dan vanaf Arnhem om in de schuilhut een tijdje te kunnen zitten. De hele route is te vinden op Wandelnet.

 

Utrecht, januari 2022


 

Loopconditie opbouwen

Loopconditie opbouwen

'Heb je al eens twee uur gelopen?’ Ik vraag het mijn wandelzus die herstellende is van ‘long COVID'. In het voorjaar van 2021 lag ze op de IC. Haar herstel gaat uiterst langzaam. Niet alleen fysieke inspanning kost energie. Ook geluiden en licht vragen ongekend veel kracht. Vóór de pandemie waren we op weg naar Rome en nu moeten we nog maar zien wanneer we de laatste 500 km van ons project kunnen oppakken.


Nee, ze was nog niet eerder langer dan één uur op pad geweest. Daarom zet ik met de tool van Wandelnet een route uit vanuit haar huis. Op deze manier een wandeling uitzetten heb ik niet eerder gedaan. Ik kan niet anders zeggen dat het eenvoudig werkt, zowel via de website als via de Wandelnet-app. Met een QR-code (ja, hier ook al) is de uitgestippelde route op de telefoon (in de app) te downloaden. Zuslief woont al 40 jaar in het Brabantse Best en voor de 4-daags trainingen heeft ze in deze omgeving al heel wat kilometers gevreten. Hopelijk biedt mijn ommetje haar eens nieuwe perspectieven. Dat lijkt me leuk.

 

Mist
Het is waterkoud en er is gewaarschuwd voor zeer dichte mist. Als wandelaar heb je daar gelukkig minder hinder van. Dit is niet het lievelingsweer van zuslief. De kleine wereld maakt haar wat zwaarmoedig. Zelf vind ik de mist magisch. Ik voel de verstilling die optelt bij het lopen.

 

Rechts of links?
Nee, gewoon rechtdoor.
Dat kan niet.
Al na een half uur stevig doorlopen komen we op een punt dat zuslief dus niet blijkt te kennen. We lopen langs modderige weilanden waar de authentieke (kleine) Brabantse boerderijen zijn vervangen door moderne boerenbedrijven. Dit is wel zwaarder lopen en dus vermoeiender voor zuslief. Het laatste stuk korten we dan ook maar in. Zo’n eerste keer moet je het ook weer niet overdrijven. We gaan de loopconditie rustig weer opbouwen.

 

Ga ook eens op onderzoek uit in de eigen omgeving via de routeplanner van Wandelnet en laat je verrassen.

 

Utrecht, januari 2022


 

Apeldoorn te voet - op naar Twello

Apeldoorn te voet - op naar Twello

Dwars door het kasteel, zo start ik vandaag. Binnen de muren van het kasteel is het goed wonen met op steenworp afstand het achterland, de Achterhoek.

 

De nieuwbouwwijk aan de rand van Apeldoorn is natuurlijk geen echt kasteel. Het dateert van MCMXCVIII en is gebouwd in het grondpatroon van een kasteel. Het heeft altijd iets van een puzzel wanneer je een jaartal op deze manier ergens tegenkomt.

De zon hangt net boven de boomtoppen. De lucht is strak blauw en waar de zon de grond (nog) niet heeft geraakt is bijna alles wit van de rijp. Alleen met mijn hand boven mijn ogen om de felle zon te weren, kan ik de groene pijl van Apeldoorn te Voet steeds op tijd zien.

 

Woudhuizen

Als ik de A50 ben overgestoken duik ik meteen landgoed Woudhuizen in. Via mooie paadjes met afwisselend bos, akkers en weilanden leidt de route me langs het prachtige landhuis Woldhuis. Het is gebouwd in 1865. Na een periode van verval is het door de gemeente Apeldoorn gekocht en opgeknapt. Nu is het gemeentelijk monument in gebruik bij het IVN (Instituut voor Natuureducatie). Je kunt het huren voor kampen, feesten en partijen. Vandaag, met de zon zo laag aan de hemel, spat het wit er zo mogelijk twee keer vanaf.
Het pad zigzagt verder over de landerijen. Kleine stukjes akker of weiland, gescheiden door stroken coulissen. Er staat veel water tussen de stoppels mais en in de diepe tractorsporen. De winter rust op het land.

 

Teuge

Na zo’n kilometer of vijf, valt me het vliegverkeer op. Allemaal kleine eenmotorige propellervliegtuigjes op weg naar Teuge. Pas wanneer ik bijna Twello binnenloop, constateer ik dat er toch behoorlijk wat vliegbewegingen op dit vliegveldje zijn! Het zijn geen Boeings747 en de frequentie is niet te vergelijken met Schiphol. Het gebrom van deze kleine vliegtuigjes is niet onprettig. Hopelijk denken de bewoners er net zo over.
Dan krijgt het gebrom plots een andere frequentie. Ik blijf staan, op zoek. Tot mijn verrassing komt er een Spitfire over. Niet dat ik meteen weet dat het een Spitfire is. Maar met de gekleurde cirkels aan de onderkant van de vleugels is het thuis niet moeilijk om het uit te zoeken. Toch weer een verrassend moment.

 

Twello

Verrast ben ik ook door het dorpje Twello zelf. De wijkjes waar de route doorheen loopt richting het station, zijn recent gebouwd en er is duidelijk aandacht aan besteed. Zeer gevarieerd in stijl en steensoort. Twello kende vroeger vele slachterijen, met een eigen station. De sloop heeft blijkbaar de mogelijkheid geboden hier iets moois neer te zetten.

 

Deze Apeldoorn te Voet-route gaat voor een groot deel langs de randen van akkers en weilanden. De grondeigenaren hebben hun land beschikbaar gesteld om het pad voor de wandelaars nog aantrekkelijker te maken. Dus honden aan de lijn!

Apeldoorn-Twello is een van de 10 routes van Apeldoorn te Voet.
Ook zin om eens op pad te gaan? Ga dan naar Wandelnet.

 

Utrecht, januari 2022


 

page loading