Helemaal zen

Je moet niet vies zijn van wat modder in deze tijd van het jaar. Je moet ook niet verbaasd zijn dat jong en oud je gedag zegt. Als stadsmens ben ik dat niet zo gewend. Ik wandel de NS-route Park Lingezegen, ofwel van Elst naar Arnhem.

 

Oud & Nieuw

Elst was al bijzonder in de tijd van de Romeinen. Maar liefst drie tempels zijn er bij opgravingen aangetroffen en ook nog eens een badhuis. Waar nu de St Maarten kerk staat zijn zijn de contouren zichtbaar gemaakt van een van de tempels. Overal de voetsporen van de soldaten. Het nieuwe Park Lingezegen is natuurlijk helemaal niet nieuw. Het is al duizenden jaren oud en elke tijd heeft er zijn sporen achtergelaten De Rijn, de Romeinen, de Bataven, de middeleeuwen, de WO II, de hedendaagse landbouw. En vervolgens ontstaan er in de jaren 90 van de vorige eeuw, in de tijd van de Vinex-wijken, plannen voor een park. Uiteindelijk is het park in 2016 in gebruik genomen. Het is allemaal nog wat erg nieuw, maar geef het 10-15 jaar om volwassen te worden.

 

Vogels

Lingezegen trekt veel vogels. Daar is het park op ingericht. De meest bekende vogels herken ik wel als leek. Maar ik zie ook een paar heel kleintjes, waaronder een hele klein grijs/bruin beestje met een spits snaveltje dat ik niet ken. Het is bij Elderhof dat ik even stilsta bij een beukenhaag vol kwetterde mussen. Wat zou ik graag verstaan wat ze elkaar zoal te vertellen hebben. Bij deze verbouwde boerderij kun je ook een oude boomgaard bekijken. In de knoestige (laag)stammen zie ik vele figuren.

Ooit, lang geleden, toen er minder verkeer was, reed ik met de auto naar Amsterdam. Op een gegeven moment hoorde ik een vreemd geluid. Zwoef, zwoef, zwoef. Even dacht ik dat er iets mis was met de motor. Tot ik plots een drietal zwanen op me af zag vliegen. Rakelings over me heen. Sindsdien herken ik altijd en overal het geluid van overvliegende zwanen. Ik heb vandaag mazzel. Het is trouwens een aanrader om een verrekijker mee te nemen. Er is zoveel te zien!

 

Park Meinerswijk

De route loopt eigenlijk door drie verschillende soorten parken. Na het aangelegde park Lingezegen en het stadsparkje van Arnhem Zuid lijken de uiterwaarden van park Meinerswijk oud en heel natuurlijk met betonnen restanten van kazematten uit de WO II en de contouren van een Romeins castelleum. Maar niets is minder waar. Met het sluiten van de steenfabriek en de werven is dit gebied in de jaren 80-90 grondig aangepakt om het water van de rivier in de toekomst meer ruimte te geven. De runderen en de paarden grazen rustig rond. Het lijkt erop of deze grazers bewust hun uitwerpselen op de paden achter laten. Dat is natuurlijk helemaal niet zo. Het pad kronkelt door de uitwaarden en ik slinger daarover heen.

Het leuke gebouwtje van de uitkijkhut tegen de grijze lucht en de weerspiegeling in deze windstilte is niet gewoon een mooi plaatje, het is zen.

 

Ik ga nog eens terug met een verrekijker, een vogelboek en neem een vogelkenner mee en start dan vanaf Arnhem om in de schuilhut een tijdje te kunnen zitten. De hele route is te vinden op Wandelnet.

 

Utrecht, januari 2022


 

Loopconditie opbouwen

'Heb je al eens twee uur gelopen?’ Ik vraag het mijn wandelzus die herstellende is van ‘long COVID'. In het voorjaar van 2021 lag ze op de IC. Haar herstel gaat uiterst langzaam. Niet alleen fysieke inspanning kost energie. Ook geluiden en licht vragen ongekend veel kracht. Vóór de pandemie waren we op weg naar Rome en nu moeten we nog maar zien wanneer we de laatste 500 km van ons project kunnen oppakken.


Nee, ze was nog niet eerder langer dan één uur op pad geweest. Daarom zet ik met de tool van Wandelnet een route uit vanuit haar huis. Op deze manier een wandeling uitzetten heb ik niet eerder gedaan. Ik kan niet anders zeggen dat het eenvoudig werkt, zowel via de website als via de Wandelnet-app. Met een QR-code (ja, hier ook al) is de uitgestippelde route op de telefoon (in de app) te downloaden. Zuslief woont al 40 jaar in het Brabantse Best en voor de 4-daags trainingen heeft ze in deze omgeving al heel wat kilometers gevreten. Hopelijk biedt mijn ommetje haar eens nieuwe perspectieven. Dat lijkt me leuk.

 

Mist
Het is waterkoud en er is gewaarschuwd voor zeer dichte mist. Als wandelaar heb je daar gelukkig minder hinder van. Dit is niet het lievelingsweer van zuslief. De kleine wereld maakt haar wat zwaarmoedig. Zelf vind ik de mist magisch. Ik voel de verstilling die optelt bij het lopen.

 

Rechts of links?
Nee, gewoon rechtdoor.
Dat kan niet.
Al na een half uur stevig doorlopen komen we op een punt dat zuslief dus niet blijkt te kennen. We lopen langs modderige weilanden waar de authentieke (kleine) Brabantse boerderijen zijn vervangen door moderne boerenbedrijven. Dit is wel zwaarder lopen en dus vermoeiender voor zuslief. Het laatste stuk korten we dan ook maar in. Zo’n eerste keer moet je het ook weer niet overdrijven. We gaan de loopconditie rustig weer opbouwen.

 

Ga ook eens op onderzoek uit in de eigen omgeving via de routeplanner van Wandelnet en laat je verrassen.

 

Utrecht, januari 2022


 

Apeldoorn te voet - op naar Twello

Dwars door het kasteel, zo start ik vandaag. Binnen de muren van het kasteel is het goed wonen met op steenworp afstand het achterland, de Achterhoek.

 

De nieuwbouwwijk aan de rand van Apeldoorn is natuurlijk geen echt kasteel. Het dateert van MCMXCVIII en is gebouwd in het grondpatroon van een kasteel. Het heeft altijd iets van een puzzel wanneer je een jaartal op deze manier ergens tegenkomt.

De zon hangt net boven de boomtoppen. De lucht is strak blauw en waar de zon de grond (nog) niet heeft geraakt is bijna alles wit van de rijp. Alleen met mijn hand boven mijn ogen om de felle zon te weren, kan ik de groene pijl van Apeldoorn te Voet steeds op tijd zien.

 

Woudhuizen

Als ik de A50 ben overgestoken duik ik meteen landgoed Woudhuizen in. Via mooie paadjes met afwisselend bos, akkers en weilanden leidt de route me langs het prachtige landhuis Woldhuis. Het is gebouwd in 1865. Na een periode van verval is het door de gemeente Apeldoorn gekocht en opgeknapt. Nu is het gemeentelijk monument in gebruik bij het IVN (Instituut voor Natuureducatie). Je kunt het huren voor kampen, feesten en partijen. Vandaag, met de zon zo laag aan de hemel, spat het wit er zo mogelijk twee keer vanaf.
Het pad zigzagt verder over de landerijen. Kleine stukjes akker of weiland, gescheiden door stroken coulissen. Er staat veel water tussen de stoppels mais en in de diepe tractorsporen. De winter rust op het land.

 

Teuge

Na zo’n kilometer of vijf, valt me het vliegverkeer op. Allemaal kleine eenmotorige propellervliegtuigjes op weg naar Teuge. Pas wanneer ik bijna Twello binnenloop, constateer ik dat er toch behoorlijk wat vliegbewegingen op dit vliegveldje zijn! Het zijn geen Boeings747 en de frequentie is niet te vergelijken met Schiphol. Het gebrom van deze kleine vliegtuigjes is niet onprettig. Hopelijk denken de bewoners er net zo over.
Dan krijgt het gebrom plots een andere frequentie. Ik blijf staan, op zoek. Tot mijn verrassing komt er een Spitfire over. Niet dat ik meteen weet dat het een Spitfire is. Maar met de gekleurde cirkels aan de onderkant van de vleugels is het thuis niet moeilijk om het uit te zoeken. Toch weer een verrassend moment.

 

Twello

Verrast ben ik ook door het dorpje Twello zelf. De wijkjes waar de route doorheen loopt richting het station, zijn recent gebouwd en er is duidelijk aandacht aan besteed. Zeer gevarieerd in stijl en steensoort. Twello kende vroeger vele slachterijen, met een eigen station. De sloop heeft blijkbaar de mogelijkheid geboden hier iets moois neer te zetten.

 

Deze Apeldoorn te Voet-route gaat voor een groot deel langs de randen van akkers en weilanden. De grondeigenaren hebben hun land beschikbaar gesteld om het pad voor de wandelaars nog aantrekkelijker te maken. Dus honden aan de lijn!

Apeldoorn-Twello is een van de 10 routes van Apeldoorn te Voet.
Ook zin om eens op pad te gaan? Ga dan naar Wandelnet.

 

Utrecht, januari 2022