De top

Voorpret

Sinds de start van onze reis naar Rome hebben zuslief en ik al heel wat kilometers in de benen. Gemiddeld 7 loopdagen en we zijn 7 jaren verder. Ofwel, pak 'n beet,  1,5 maand. We overnachten in hotels en b&b’s en, luxe lopers als wij zijn, bestellen een taxi voor onze bagage. “Alleen de bagage? En jullie dan?”. “Wij gaan er lopend heen”. Het ongeloof, het is bijna verslavend.

In februari/maart start het uitstippelen van de etappes op de computer en het maken van reserveringen. In de route-app, die we Els zijn gaan noemen, kan ik dan precies zien waar we lopen. Verdwalen kan nu echt niet meer. Heerlijk, die voorpret. Dit jaar vertrekken we met de trein naar Martigny en vliegen terug vanaf Turijn.

 

Vier uur

Vandaag, 28 juli 2017, klimmen we Zwitserland uit naar het einddoel van vandaag, de Sint-Bernardpas op 2478 m, tevens de grens met Italie. De hotelier van Bourg St. Pierre zal onze bagage op de postbus zetten en de chauffeur van de bus zorgt voor aflevering bij het klooster op de pas. Prima geregeld! Wat de kosten zijn horen we morgen bij de Auberge de l’Hospice.

De etappe is ‘maar’ 15,5 km en we zullen bijna 900 meter stijgen. Het is erg warm, dat zal het zwaar maken. Volgens de bewegwijzering moet het in 4 uur te doen zijn. Misschien voor lokalo’s, maar ik vermoed dat wij er langer over gaan doen. Het eerste deel van de route lopen we keurig de door mij uitgestippelde route over goede bergpaden. Het stijgt maar geleidelijk. Dat belooft een geniepig staartje.

Op papier lokt ons halverwege een koffiemoment, maar in de praktijk blijkt het een bouwval. Het restaurant kende waarschijnlijk zijn hoogtijdagen voor de opening van de Sint-Bernardtunnel. Wanneer we de teleurstelling hebben verwerkt, besluiten we om de oude weg naar de pas te nemen. Alleen toeristen rijden er en het stijgt altijd gelijkmatiger dan het pad door de bergen.

 

Water

Het is zwaar. De combinatie van steeds stijgen, de volle zon en, niet onbelangrijk, de wetenschap dat we eigenlijk met te weinig water vertrokken zijn. Achteraf durven we aan elkaar toe te geven dat we bijna op het punt hebben gestaan om een auto aan te houden.

We zijn dan ook euforisch als we na 5 uur het klooster in zicht krijgen. Het is weer gelukt! Al 1000 jaar worden hier passanten opgevangen. En we zijn even stil als we horen dat in de pre-telefoon-tijd er twee kloosterlingen dagelijks de berg afdaalden om de communicatie te onderhouden met het dorp. Zomer en winter, weer of geen weer. De ene naar Zwitserland en de ander daalde af Italië in. De sint-bernardshonden zijn er alleen nog voor de toeristen.

Nadat we ons hebben opgefrist bezoeken we de kerk en de stilteruimte. Echte pelgrims zijn we niet, maar deze rust doet iedereen goed. Rond 18.00 uur zijn de dagjes-mensen vertrokken en wordt het ook stil op de pas. Vanaf morgen zullen ook wij als pelgrims de Via Francigena naar Rome gaan volgen. Nog zo"n 1000 km te gaan.

 

 


 

Napret

Negen jaar geleden vertrokken zuslief en ik wandelend vanuit Maastricht naar Rome. Elk jaar komt de stad van Romulus en Remus dichterbij. We zijn de Alpen over en lopen inmiddels in noord-Italië.

Vandaag gaat het dan echt gebeuren. De Povlakte ligt nu definitief achter ons en de komende 3 dagen gaan we dwars door de Apennijnen. Een weinig toeristisch gebied met schaarse overnachtingsmogelijkheden. In grote lijnen volgen we vanaf de St. Bernardpas de via Francigena, die wij nu al bestempeld hebben als de opvolger van de pelgrimage van Santiago de Compostella. Dit is het vierde jaar op dit pad en we zien het elk jaar drukker worden.

Stijgen en dalen
We vertrekken met de geruststellende gedachte dat we vanavond een plek hebben in hostel Cassio en morgen er op zijn Italiaans iets geregeld is bij een hostel op de Cisa Pass. Prima. In de benen dan maar. We verlaten Fornovo di Taro en moeten meteen ‘aan de bak’. Het stijgt langzaam, maar de afdalingen zijn erg stijl. We zullen in totaal ruim 600 meter stijgen, waarbij het venijn als altijd in het staartje zit.
Tijdens het dalen ga ik zigzaggend naar beneden. Zuslief huppelt als een hinde elke berg af en moet beneden steeds op me wachten.

Overkant
We ontmoeten een Zwitserse dame die alleen op pad is naar Rome. We blijken ongeveer hetzelfde tempo. Wij wat sneller maar vaker rusten, zij gestaag zonder veel te stoppen. Het eerste deel pakken we de fiets-variant, asfalt dus. Zuslief blij. Als Vierdaagse loper gaat haar voorkeur uit naar bestrating. Zelf wissel ik graag af, mijn spieren worden zo stijf op het asfalt.
Geen dorpjes onderweg, af en toe een verlaten huis en her en der een kappeltje. Beetje doods eigenlijk na de drukte van de Povlakte. Ongeveer halverwege, blijkt het gehucht Terenzo een kerk te hebben en -hoera- een barretje. Een cappuccino gaat er altijd in. Binnen blijkt onze Zwitserse dame al aan de koffie te zitten. Wanneer ze ons tegen elkaar hoort praten, vraagt ze of wij de Hollandse dames zijn want die werden gemist tijdens de oversteek over de Po. Dat is wel bijzonder. Blijkbaar is er een soort buzz onder de wandelaars over wie er allemaal onderweg zijn. Wij kozen de noordoever-route om niet afhankelijk te zijn van het pontje. Om met het pontje overgezet te worden moesten we wel erg vroeg uit bed. We doen liever rustig aan.

Hostel
Voor het eerst in al die jaren slapen we in een hostel. Lekker goedkoop, maar ja, geen drank, geen ontbijt. De beheerder verwacht inderdaad 2 Hollandse dames. Waarom heeft hij niet gewoon mijn e-mail beantwoord zodat ik wist dat hij bedden had gereserveerd! Het is een vreemde vogel, die man, creepy zelfs. En zijn hostel is ook vreemd. In de slaapkamer zijn 5 slaapplekken maar we blijken de enige twee gasten. Althans in deze kamer. De badkamer is aansluitend maar als we ons willen opfrissen lijkt het alsof de ruimte al in gebruik is. Er hangen badpakken aan haakjes die van mijn oma hadden kunnen zijn, handdoeken liggen verspreid in de ruimte alsof ze al gebruikt zijn. We voelen ons bespied.
Wanneer we opgefrist weer buiten staan op zoek naar eten en drinken, komt onze Zwitserse dame aanlopen. De beheerder zegt dat hij geen plaats meer heeft, maar weet nog wel een ander adresje voor haar. Ook vreemd, want er is genoeg plaats.

Hoewel het pas 16:30 uur is mogen we toch bij de pizzeria naar binnen en serveert de eigenaar ons graag een drankje. En, zoals hier gebruikelijk, wordt er ook een schaal met hartige hapjes neergezet. Voor nu, drankje, hapje, Wifi, meer hebben we niet nodig.

 

 

 

Italië, 17 oktober 2019


 

Utrecht te Voet, Naar de Heuvelrug

Vanuit het centrum van Utrecht stralen, als een ster, de 13 wandelingen van Utrecht te Voet. Het is inmiddels misschien wel 10 jaar geleden dat Utrecht te Voet is geïntroduceerd. In de loop der jaren heb ik ze allemaal gelopen. Sommige meerdere keren. Vandaag probeer ik de route 'Over de Heuvelrug' naar Bilthoven te lopen alsof ik er nooit eerder heb gewandeld. Het traject is ruim 12 km.
 

Maliebaan

De Maliebaan, het startpunt van deze wandeling, heeft een eigen Wikipediapagina. Nou, dan weet je 't wel. Het Maliespel, de wapenschouw van Napoleon, het paardenwedrennen, het eerste ANWB fietspad, de WO II met zijn NSB en het verzet, een 17-tal beelden van vrouwelijke kunstenaars, de piekenkermis.

Het is slechts een greep van de wetenswaardigheden van een laantje van niet meer dan 1 km. Mijn advies: print de pagina uit en loop de Maliebaan op en neer voordat je verder gaat. 

 

Park Bloeyendael

Wanneer ik het Rosarium achter me laat, blijk ik niet verder te kunnen. Het brugje over het water achter de Waterlinieweg is tijdelijk voor werkzaamheden geblokkeerd. Ik laat mijn gps bepalen hoe ik het makkelijkst aan de andere kant kan komen zodat ik mijn weg kan vervolgen. Park Bloeyendael is niet een park met gladgeschoren gazons en picknickplaatsen. Maar wel met prachtige wandelpaden, bloemenweiden, een heemtuin, een wildakker, een waterlelievijver en een imkerij.

De route loopt verder langs de Camping de Berenkuil. Eigenlijk is hier al lang geen sprake meer van een camping. Jaren is er onenigheid over de bestemming. Nu worden er vakantiehuisjes neergezet. Waar moet ik nu heen met mijn tent?

 

Fort Voordorp

Het fort is onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie tussen Utrecht en de Bilt. Waar eens soldaten werden gehuisvest om Utrecht te verdedigen, worden nu evenementen, feesten en partijen gegeven. Het is een vreemd idee dat dit hele gebied onder water gezet kon worden om de vijand tegen te houden.

 

Beukenburg

Wanneer ik de drukke spoorverbinding Utrecht-Amersfoort ben overgestoken duik ik het bos van Beukenburg in. Hier loop je door mooie rechte beukenlaantjes. Het bos is het begin van een groot uitgestrekt bosgebied dat doorloopt tot Hilversum. Vlak voor je Bilthoven binnenloopt, ligt links Het verloren Kerkhof.

De poort tot een gebied waar zwervers begraven werden en ook ter nagedachtenis aan de onderduikers van WO II. Een monumentje om even bij stil te staan.

 

Ik ben blij met de routes van Utrecht te Voet. Loop ze allemaal, zou ik zeggen.

 

Wil je deze wandeling ook eens lopen, ga naar Wandelnet.nl om de GPX-file en de routebeschrijving te downloaden.

 

Utrecht, 13 juni 2021

 


 

 

Gein en Vecht, op zoek naar Monet en Mondriaan

De eerste warme dag na een natte en veel te koude periode. En het is zondag. Niet het meest geschikte moment om een NS-wandeling te gaan lopen. Maar, net als velen met mij, is de behoefte om erop uit te gaan groot.
Ruim 14 km zal de route zijn.


De Gein
De Gein is een klein riviertje bij Abcoude, het meandert traag door het vlakke land. Dikke rietkragen ontnemen af en toe het zicht op het water. Maar o o, wat is het hier prachtig. Fraaie oude landgoederen/boerderijen, mooie molens met de rust van dat water. Grote reclameborden laten weten dat buurtbewoners geen windmolens willen. Monet, Mondriaan en andere kunstenaars lieten zich inspireren door dit riviertje, dat snap ik nu wel. Een van mijn volgende wandelingen loop ik door langs de Gein naar Driemond, en via de andere kant terug om te genieten van het veranderde perspectief.

 

 

De Vecht
Maar voor nu sla ik af richting Nigtevecht en loop door een wilgenlaantje dat een Van Gogh schilderij had kunnen zijn.
Mijn hersenen filteren de hoge elektriciteitsmasten weg. Ik weet niet of dat met windmolens ook zal lukken. Waarschijnlijk alleen als het windstil is. Vanwege het broedseizoen mag ik niet via het dijkje naar Fort Nigtevecht. De loop-en fietsbrug over Amsterdam-Rijnkanaal brengt me in het dorpje zelf. De terrasjes aan het water zijn weer goed bezet maar ik besluit door te lopen tot ik een rustig plekje vind aan de Vecht. Na de Gein is de Vecht een rivier van statuur. Bij elk optrekje met of zonder theehuis een passende boot aan een eigen steiger. Amsterdamse rijkdom uit vroegere tijden bewoond door hedendaagse miljonairs.

 

 



Weesp
Bij fort Hinderdam verlaat de route de Vecht om dwars door de weilanden rechtstreeks door te steken naar Weesp. De koeien liggen herkauwend in de wei en in de verte hoor, zie en ruik ik een boer het grasland maaien. Daar is het dan ook prima weer voor.
Aangekomen bij de Vecht in Weesp schrik ik even van de drukte. De drukte op straat, de volle terrassen, drukte op het water. Ik neem deel aan de drukte door even 'n pilsje te pakken.

Ook zin om deze wandeling te doen. De Gpx-file en kaart vind je op Wandelnet.nl

 

Utrecht, 30 mei 2021.

 


 

Rondwandeling Rozendaal

Een waarschuwing vooraf: op deze wandeling kom je kuitenbijtertjes tegen. Maar linksom of rechtsom, deze rondwandeling is hoe dan ook prachtig. Bos en heide wisselen elkaar af in een heuvelachtig landschap. De route start bij de parkeerplaats van landgoed Rozendael en is bijna 16 km lang.

 



Landgoed Rozendael
Net buiten Arnhem, waar het land begint te glooien, ligt Rozendaal. Een klein dorp dat de fusiegolf van de gemeentes heeft kunnen omzeilen. Op het vaste land de kleinste gemeente van Nederland. Dat vind ik nou weer een leuk weetje.
Een 700 jaar oud landhuis direct aan het begin van het park. Een mooier begin van een rondwandeling kan je je niet wensen. De weg stijgt geleidelijk en al snel ben ik omringd door bomen.

 

De omgewoelde grond aan de zijkant van het pad getuigt van wilde zwijnen maar ik krijg ze niet te zien. Wat een prachtig bos. Sparren, dennen, beuken, berken, frisgroene bosbessenstruiken. Jonge, oude en dode bomen. Vooral de dode exemplaren vind ik prachtig. Ze zitten vol leven! Oud hout leeft.

 
Rozendaalsche Veld
Vrij plotseling zie ik door de bomen heen de aanloop naar het Rozendaalsche Veld. Een rustig klimmetje naar een hoogte van bijna 95 meter over een uitgestrekt heidegebied. Je kunt de wolken bijna aanraken. Na de brandtoren duikt de route weer het bos in. Het is fijn dat in dit druk bezochte gebied de wandelaars, de fietsers en de mountainbikers van elkaar gescheiden paden hebben. Op de Tafelberg stop ik en haal mijn lunchpakketje tevoorschijn. Wel een toepasselijke plek, lijkt mij. Er is nog een reden om hier te stoppen en niet een kilometer verderop.

De Posbank
De Posbank is een van de bekendste (wandel)plekken van Nederland. En dat is niet vanwege het bijzondere gebouw van Natuurmonumenten. Op een bepaalde manier doet het me ook denken aan Jamaica Inn van Daphne Du Maurier. Bij storm, wind, mist en regen zal het op deze hoogte precies zo kunnen spoken.
Maar vandaag is het een prachtige zonnige dag in de meivakantie met rijen mensen bij de koffie to go. De parkeerplaats vol, de bankjes bezet. Toch sta ook ik even stil bij het schitterende uitzicht dat is ontstaan door de ijstijden die 200.000 jaar geleden ons klimaat beheersten.
De top van de Kraaijenberg bereik ik zonder onderweg te moeten stoppen om op adem te komen. Wel heb ik de kuitenbijtertjes gevoeld.
Beekhuizense Beek

Na deze adembenemende klim gaat het pad verder over licht glooiend bos- en heidegebied. De meeste mensen zijn achterbleven op de Posbank en het wordt weer heerlijk rustig.
Wanneer ik mijn laatste kopje thee drink op een bankje bij de plas met de watervalletjes van de Beekhuizense Beek vertelt een passerende bejaarde mij dat hier Wim Kan met Corry Vonk, zijn vrouw, nog heeft geschaatst. “Zegt die naam u nog iets”, vraagt hij.

Ik denk dat ik deze route eens ga lopen als het mist en het regent om de gelijkenis met Jamaica Inn te beoordelen.

Deze heerlijke rondwandeling is te vinden op Wandelnet.nl.

 

Utrecht, 1 juni 2021


 

Het luie end

In het buitenland loop ik bij gelegenheid altijd even een kerkhof op. Elk land zijn eigen tradities, uitgestald op de begraafplaats. Dat geldt natuurlijk ook voor onze eigen laatste-rustplaatsen. Hier meestal strakke rechte paden met afgebakende ligplekken. Laat ze mij maar cremeren en uitstrooien.

Engels landschapstijl
Het is een kwartiertje lopen van mijn huis naar begraafplaats Soestbergen, een mooi voorbeeld van een uitzondering. Deze begraafplaats is in 1830 door de gemeente aangelegd. De locatie lag buiten de stadsmuren en de gemeente wilde tegelijkertijd wel een wandelpark creëren voor zijn stadsbewoners. Destijds waarschijnlijk een gewaagde combi.
Op deze buitenplaats geen rechte lijnen maar kronkelende paadjes rondom een cirkelvormige grafheuvel waar prominente burgers kunnen worden bijgezet. In het midden een rond gat met een knekelput, die gelukkig nu niet meer in gebruik is.

Tuinarchitect Zocher jr. was de ontwerper van deze plek. Evenals het ontwerp van de Singel rondom de stad koos hij ook hier voor de Engelse landschapsstijl. Via een slingerende route met kleine hoogteverschillen loodst hij je langs alle rustenden. De gekozen beplanting zorgt voor een treurige melancholieke sfeer. De eeuwenoude bomen worden goed onderhouden.

Misschien is deze laatste rustplaats toch zo gek nog niet. Dat kan nog steeds want deze begraafplaats is nog volop in bedrijf. Hij is inmiddels wel als monument bestempeld, wat zoiets betekent als 'je mag kiezen uit grijs, grijs en grijs voor de grafsteen. Allemaal goed en wel maar dan lig je wel op ‘t luie end.

Het luie end

is de Utrechtse benaming voor dit gedeelte van de stad, met aan de ene kant een gevangenis en aan de andere kant een begraafplaats; een boude benaming.

Had mijn vader zaliger ook zoiets in gedachten toen hij zei: “ik kan niet ligt op het kerkhof en ik wil niet ligt ernaast”.

Wil je ook tot rust komen, maak dan een ommetje in wandelpark Soestbergen en loop dan via de oude spoorbaan door naar de begraafplaats Kovelswade. Ook een mooie rustplaats, een plaats om tot rust te komen.

 

Utrecht  14 mei 2021


 

Explosie van de natuur

Rondwandeling Gouderak

Net buiten Gouda duiken we de polder in en parkeren de auto in Moordrecht. Weg van de snelweg, je kent het nog wel. Een rondwandeling van 10 km.

 

Hollandsche IJssel

De route leidt ons langs de Hollandsche IJssel. We lopen hoog op de dijk het dorp uit.

Vanuit deze hoge positie hebben we een mooi overzicht over de rivier aan de rechterkant en de uitlopers van Moordrecht aan andere kant. Het is verrassend druk op de dijk, niet zo fijn om te lopen. Een automobilist stopt naast ons: “Het is te gevaarlijk om hier te lopen” en wijst naar rechts. We dalen het talud af en vervolgen de route via een duidelijk pad langs de rivier. Weg weids uitzicht. Daarvoor in de plaats het gezang van veel rietzangers, die we al lopend natuurlijk niet te zien krijgen. Bij de Julianasluis van Gouda mogen we gelukkig de polder in.

 

Krimpenerwaard

En hier in de polder is de explosie van de lente goed te zien en te horen. Het is een grijze dag maar dat zal de vogels niet deren.

De zwaan is druk in de weer met haar nest. De waterhoentjes zitten rustig op hun bouwsels. En ook de fuut zit braaf te broeden. En met de laag scherende zwaluwen weten we dat de zomer op komst is. De kleine bonte specht voert voor ons een show op wanneer we rustig een boterham zitten te eten.

Weg van de snelweg, biedt de polder een weids uitzicht met aan de horizon Stolwijk. Is dit waterrijke gebied de reden van de bijzondere smaak van de Stolwijkse kaas? Even verderop zien we zelfs een bord ‘ the Cranberry company, farming with nature’. De Krimpenerwaard heeft blijkbaar niet alleen de vogels iets te bieden!

 

Via een grote lus naderen we het dorp Gouderak en zijn er meer mensen op de been, fietsers zowel als wandelaars. Wanneer we een vliegtuig horen, realiseren we ons pas dat we eigenlijk blij zijn met deze pandemie. Al een jaar lang nauwelijks de herrie en de stank van vliegverkeer. Dat geeft te denken!

De kleine gemeenschap Gouderak is met een pontje verbonden met Moordrecht. Hij ligt klaar als we komen aanlopen. Dit is wel een heel bijzonder pontje. Hier niet aan één kant erop en aan de andere kant eraf. Halverwege de oversteek draait de pont.
We zwaaien als dank en afscheid nog even naar de stuurman.

 

Misschien kunnen de ontwerpers van de route het eerste deel veranderen? Maar we hebben genoten van weer een bijzonder stukje Nederland.

Ook zin in deze rondwandeling? De routekaarten en de GPX-file vind je op www.wandelnet.nl

 

10 mei 2021


 

Mozes brug

De lucht is dreigend, maar we wagen het erop. De NS-rondwandeling is 18 km en de route loopt via delen van LAW Nederlands Kustpad en het Floris V-pad.

 

Het weer zou ons niet moeten afschrikken maar in de loop der jaren zijn we meer luxe-lopers geworden, moet ik constateren. Behalve dan tijdens de wandelvakantie. Dan geldt ‘weer of geen weer’.

 

Na het verlaten van de station lopen we oostwaarts, zodat we het rondje tegen te klok in lopen. Waarom? Dat zal aan het einde van het traject blijken, is ons verzekerd door Rob Franssen, padcoördinator bij Wandelnet. We lopen de stad uit door een jaren 60-wijk die momenteel flink onder handen genomen wordt om de bewoonbaarheid en duurzaamheid te verbeteren.

 

Landgoed Zoomland

Wanneer we de snelweg zijn overgestoken komen we direct in het eeuwenoud bos van landgoed Zoomland. We lopen al snel langs enkele aardige uitspanningen, maar het is nog wat te vroeg voor een pauze. Bij de Stayokay komen meerdere wandelpaden samen. Hier stappen we over op het Floris V-pad. Het bos heeft brede beukenlaantjes behorend bij inmiddels verdwenen landhuizen. Geen eikenlaantjes met de kriebelige processierupsen. Het is een prachtig bos met veel afwisseling van loof- en naaldbomen, heide, weiland, stuifzand en moeras. De vochtige lucht van vandaag ruikt aards. De regen van de afgelopen weken heeft wel wat modderige paden gevormd. We stoppen regelmatig om te luisteren naar de vogels en om te proberen ze te spotten. Steeds te laat, echte vogelaars zijn we dan ook niet.

 

Fort De Roovere
Na het kruisen van snelweg A4 pikken we bij Fort De Roovere de wit-rode markering van de LAW Nederlands Kustpad op, ofwel de GR5. Dit is tevens onderdeel van de Europese route nummer 2 naar Nice! Nu in coronatijd is het fort een rustige en geschikte plek voor een pauze. We nemen de gelegenheid om de beroemde Mozesbrug even te bekijken.

De route gaat verder door het landgoed Buitenlust via een drassig grondgebied en over de Lignewal. Dit is de oudste waterlinie van Nederland en dateert uit de 16e en 17e eeuw.

 

Uiteindelijk lopen we via een parkwijk Bergen op Zoom al weer binnen. De route leidt ons door het historisch centrum, dwars door het middeleeuwse Markiezenhof. En wanneer we de Grote Markt bereiken, snappen we waarom we deze rondwandeling tegen de klok in hebben gelopen. Een plein met prachtige historische panden waar het heerlijk is om even bij te komen op een terras. Een take-away cappuccino kan natuurlijk ook altijd.
Een heerlijke wandeling!

Ook zin in deze rondwandeling? De routekaarten en de GPX-file vind je op www.wandelnet.nl

 

April 2021.

4 mei 2021 - Even stilstaan....

Jac van Someren, Verwachting, brons
Jac van Someren, Verwachting, brons

Rondwandeling Ravenstein, stilstaan bij de bevrijding

Tussen Nijmegen en Oss slingert de Maas door een weids landschap met her en der wat verspreid liggende oude dorpjes. De route is 15,5 km en is gemarkeerd via het knooppuntennetwerk. Mijn vertrekpunt is station Ravenstein.

 

Ik vertrek in westelijke richting via een heel smal fietspaadje. Je moet hier als fietser geen tegenligger tegenkomen. Op weg naar het dorp Deursen-Dennenburg, een van de vele oude dorpjes in dit gebied. Het is rustig op straat. Op het schoolplein spelen de kinderen onder toezicht van de juf. Ze zegt me gedag. Het dorp lijkt verder uitgestorven. Oude hoeves naast moderne grote boerderijen. De zendmast van Megen is met zijn 135 m behoorlijk dominant, maar ja, ook dit buitengebied wil kunnen bellen en internetten!

Ik struin door de Maasuiterwaarden en wanneer ik het uiterste puntje van de route heb bereikt, neem ik een besluit.

 

Stilstaan

Recht voor mij lonkt Megen. Ik kan hier niet lopen zonder een bezoek te brengen aan de geboorteplaats van mijn vader (Jac van Someren) en waar ik zelf als kind zo vaak heb gespeeld. Megen kon lang prat gaan op zijn stadsrechten maar in 1994 is ook dit dorp ingelijfd bij de gemeente Oss. Megen bezit nog zijn oude stratenplan met karakteristieke kinderkopjes en oude woonhuizen. De gevangenistoren, de kloosters getuigen van andere tijden. De film Oorlogswinter van het gelijknamige boek van Jan Terlouw is grotendeels hier opgenomen.
Maar daar kom ik niet voor. Megen omarmde zijn oud-bewoner als kunstenaar en in dit kleine dorpje staan maar liefst drie beelden van Jac van Someren. Het belangrijkste beeld staat op de dijk, met uitzicht op de Maas, als eerbetoon aan de Engelse piloten van Market Garden die in september 1944 in groten getale over Megen richting Nijmegen en Arnhem vlogen. Mede door hen kan ik hier nu vrij lopen.

Heen en weer, heen en weer gaat het pontje richting Appeltern en Blauwesluis. En ik sta stil. Ik sta stil bij meer dan 75 jaar vrijheid. Ik sta stil om te kunnen lopen.

 

Dorpjes

Terug op de route volg ik de slingerende dijk en de lucht hangt zwaar boven mijn hoofd. Een bui kan niet uitblijven.

Dieden, Demen en Neerlangel, drie kleine woongemeenschappen veilig schuilend achter de dijk. De kerk van Batenburg aan de overkant blijft lang in beeld. Oude kerkjes, oude molens, alles ademt hier historie.

Er is veel scheepvaart op de Maas. Stroomopwaarts varen ze weinig sneller dan ik loop. Wanneer ik even stop bij een rustpunt ter hoogte van Demen dan wordt me vriendelijk verzocht mijn afval mee naar huis te nemen. Het bevreemdt me dat de bewoners dit moeten vragen, maar blijkbaar hebben ze weinig positieve ervaringen met toeristen.
En dan ben ik alweer bijna aan het eind van deze route. Ravenstein is een oud vestingstadje, niet zo oud als Megen, maar zeker ook de moeite waard om er even rond te lopen. Als binnenkort de terrasjes weer open mogen....., ja dan……

 

Ook zin in deze rondwandeling? De routekaarten en de GPX-file vind je op www.wandelnet.nl