Hoofdschuddend loopt ze de keuken uit. Waar bleef de chef-kok? Hij had er allang moeten zijn. Met de opdracht van vandaag kon haar cateringbedrijf op de kaart worden gezet. Realiseerde hij zich dat wel? Het kon volledig in de soep lopen en soepen moesten juist haar visitekaartje worden. Doodgemoedereerd komt de chef-kok binnenlopen.

gefruite uitjes

bouillon verrijkt met tranen

verwarmende troost

Na de val van het ijzeren gordijn vertrokken ze naar Roemenië. Ze troffen een land aan in diepe armoe, halflege winkels, enorme restaurants zonder klanten, menu’s zonder kok in de keuken. Geen groentewinkel maar wel een berenslager, het karkas in een kruiwagen voor de deur. Voor hun tent aten ze die avond berenbiefstuk met jus.

westerse toerist

als ijzeren gordijn valt

vindt beer op menu

Wie is dat opa? Hij is even stil en na een por van zijn kleinkind lijkt hij wakker te worden. “Dat is mijn moeder", weet hij uit te brengen. Na nog een stilte vertelt hij over de kampen. Waar was jij toen?, vraagt het meisje. Dan blijft hij stil en stromen tranen langs zijn wangen.

vosje als sjaal

portret uit verloren tijd

overgrootmoeder

Het hoorde bij de opvoeding. Net vijftien jaar, volop in gevecht met de hormonen, zat ze op het bankje te wachten totdat die knappe jongen haar ten dans zou vragen. Met haar ogen volgde ze hem en ze schrok dan ook toen ze op haar schouder werd getikt. Puistjes met bril viel haar ten deel.

schoorvoetend

ontluikende muurbloempjes

op de dansvloer

De oude man pakt het fotoboek met de kiekjes van zijn jeugd. De cowboyhoed was iets te groot, als het waaide hield hij 'm vast. Hij kijkt liefdevol naar zijn jongere ik en verzinkt in zijn herinneringen. "Kijk", zegt hij, "je ruikt nog de zee en ziet de kleur van het water en het strand"

De verleden tijd

is meer dan een werkwoordsvorm

foto in zwart wit.

Het Nemo is niet zomaar een museum. Spelenderwijs worden hier moeilijke onderwerpen gevisualiseerd. Of het nu gaat over genetische overeenkomsten in de familie, het uitbeelden van je vrije wil of de effecten van kinetische energie, het lijkt allemaal kinderlijk eenvoudig. Een museum voor alle leeftijden, maar onder begeleiding van een kind is het nog leuker.

enthousiaste kids

nieuwsgierige ouderen

samen naar Nemo

Moe, na een dagwandeling van 25 km, vindt ze na enig zoeken het sleutelkastje. Haar meerdaagse wandeltocht brengt haar naar dit verscholen natuurhuisje, geen luxe, alleen basisvoorzieningen. Hier had ze naar uitgekeken. Als ze de sleutel omdraait gaat er een alarm af. “Godver…..” Weg rustige overnachting. Vals alarm natuurlijk maar hoe zet ze het uit!

De schemering zakt

langzaam tussen de bomen

avondrust keert weer.

"Opa, eendjes?" Even later loopt Wim met Joachim en een zak brood naar de kinderboerderij. Een nieuw bord ontsiert de ingang. 'In verband met de grenzeloze vraatzucht is het verboden de eenden te voeren!' Gelukkig kan Joachim nog niet lezen. Hij slaat het pad in naar de vijver en zet zijn kleinzoon op de schouders. 

Bollende beentjes

waggelend en brabbelend

achter eendjes aan.

Vlak na de WO II vindt Pieter op zolder bij zijn vriendje een gele ster en steekt hem op zak. Thuis verstopt hij zijn vondst, instinctief wetend dat er een luguber verhaal achter zit. In de loop der jaren komt hij steeds meer te weten over zijn gele geheim, want zo beschouwt hij inmiddels zijn diefstal.

Met de dood in zicht neemt hij zijn zus in vertrouwen. Samen begraven ze zijn geheim op de Joodse begraafplaats. 

Ritueel gebaar

geruststellend eenvoudig

ceremonieel.

Vol vuur kijkt hij het zwarte gat van de zaal in. Gedreven door passie reist hij stad en land af en preekt hij zijn geloof. Niet de stof uit bijbel of welk ander heilig boek, maar die van het gezond verstand: een paar tandjes minderen om een toekomst te hebben. Zijn publiek geeft helaas niet thuis.

Groei lijkt het credo

passend is de tegenpool

consuminderen.

De lucht is prikkelend fris, een blauwe hemel en de zon die nog maar net boven de bergen uitpiept. Een mooiere start van een wandeldag kun je je niet wensen. De markeringen van de route naar Rome wijzen de weg. Onze lange schaduwen hebben meteen al een aardig tempo. Dan doen wij dat ook maar.

 
De achtervolging

ingezet door schaduwen

bepalen het tempo.

Reis door het leven

van kruipend groeien naar grijs

fotoboekenpret.

maart 2025

Golven rollen zachtjes over hun voeten. Ze zitten dicht naast elkaar, armen over opgetrokken benen. Ze moesten een paar kilometer lopen voor dit rustig plekje. Nu genieten ze van het eeuwige ritme van de zee en van de ondergaande zon. Woorden zijn niet nodig, alleen het gevoel telt. Straks moeten ze terug de storm in.

Na de vloed trekken 

golven zich terug in zee

ritme van de dag.

maart 2025

Het meisje zit rillend op de rand van het zwembad. Haar vader heeft haar gebracht en is vertrokken zonder verder iets te zeggen. Bang voor water is ze niet maar zojuist bij het omkleden in de badhokjes hoorde ze zijn stem. Niemand kent haar geheim, behalve hij. Hij heeft het haar vorige week opgedrongen.

Lucht met chloor doordrenkt

harde geluiden weerkaatst

het sportfondsenbad.

Eens, eens was hij een fiere sneeuwpop. Zo een met een wortel in zijn neus, kooltjes als ogen en een pijp in zijn mond. En uiteraard een passende ijsmuts. De buurtkinderen waren eergisteren in alle vroegte aan de slag gegaan. 's Middags stond hij er al.

Nu ligt de muts drijfnat tussen de resten sneeuw.

Januari 2025

Ingespannen staan ze te kijken naar het kuiltje. Achter de heg horen ze Bruno zachtjes janken. Niet één zit erin. Beurtelings moeten ze nu, met knippende vingers, de knikkers in het holletje krijgen. Er mag slechts een knikker tegelijk worden aangeraakt. En ze liggen wel erg dicht bij elkaar. Dat maakt het niet makkelijk. Wie begint? De tweeling kijkt elkaar aan. Waren ze samen dan wisten ze het wel. Dan gelden hun eigen onbesproken regels. Nu speelt het buurmeisje mee. Steen, papier, schaar biedt uitkomst. Met driftige bewegingen zijn ze in de weer.

Als uiteindelijk is bepaald dat het buurmeisje de eerste kans krijgt draaien ze zich om naar ‘de pot’. Kwispelend zit Bruno in het midden van het speelveld. Beteuterd kijken ze naar wat over is van hun spel. Boos worden op die lieve Bruno is geen optie.