Achter de voordeur ligt een brief op de grond. Haar hart maakt een sprongetje. Wie heeft de moeite genomen een echte verjaardagskaart te sturen? Wanneer ze de envelop oppakt ziet ze pas de zwarte rand en ze houdt even haar adem in. Moeizaam loopt ze terug naar haar stoel. Wie zal het dit keer zijn?

ineengedoken

warme tranen op haar hand

onverwacht afscheid

juni 2026

Elke ochtend en avond loopt Sil op ‘zijn’ deel van het strand. Hij verdient een goede boterham met jutten. Vooral het ongeluk van containerschip MSC Zoë leverde goed geld op. In deze tijd van het jaar hoopt hij de flessenpost van zijn collega's uit Terschelling te vinden. Een fijne traditie nu de brievenpost steeds meer verdwijnt. 

drenkelingenhuis

omgetoverd door jutters

rariteitenkabinet

juni 2026

Met haar tas vol lege flesjes en blikjes staat ze in de rij. Ze is trots op zichzelf. Ze is netjes gekleed en heeft zich gedoucht bij Humanitas. Haar tas was in een half uurtje vol. Het leven was niet eenvoudig geweest. Nu ze niet meer gebruikt wordt als pakezel is ze best tevreden. Nu alleen nog een huis.

gekleed en gedoucht

onherkenbaar in de rij

dakloze zwerver

juni 2026

Het gebreide blauwe vestje is gescheurd en doordrenkt van bloed. Het meisje is versuft en staart voor zich uit als ze naar het ziekenhuis wordt vervoerd. Een grove rits, door een slechte couturier ingezet, is het blijvend litteken van de hondenbeet. Voor haar geen strapless jurk tijdens de bruiloft maar een model met een poffend mouwtje.

loslopende hond

bespringt een knikkerend kind

lelijk litteken

 
mei 2026

Met een opgewonden gevoel wordt ze wakker. Niet dat ze vannacht veel heeft geslapen. Het wordt een gedenkwaardige dag. Via via is de oproep ook bij haar terecht gekomen. Vandaag gaat het gebeuren, ze gaan naar de poort. Niet in de vereiste donkere kleding maar in felrood en zonder niqab. De wereld zal het weten.

protestbijeenkomst

sta op tegen vrouwenmoord

hoor, zie en zwijg niet

mei 2026

Vanuit haar raam kijkt ze uit op de brug. De knappe brugwachter zwaait naar de schipper die geld poneert in het aangereikte klompje. Zij zwaait ook, in de stille hoop dat hij haar zal zien. Haar moeder heeft andere perspectieven voor haar, maar dromen kan, al is híj voor haar misschien een brug te ver.

kijk voorbij vandaag

als de droom in duigen valt

hunkerende zucht

Een aantal containers nitrous oxide ligt naast het bankje. De verpakking van de doos valt al uit elkaar maar de waarschuwingstekens zijn nog duidelijk leesbaar. Even googelen en ze weet dat ze voor dit chemische afval 122 moet bellen. Als brave burger belt ze het alarmnummer en wordt doorgeschakeld naar de lokale politiepost. 'Mevrouw, u moet hiervoor een melding maken op de website van de betreffende gemeente", meldt de dienstdoende agent. Ik moet niks, dacht ze. Ze heeft de moeite genomen uit te zoeken om wat voor afval het gaat en het alarmnummer gebeld. Met alle plezier had ze de gegevens van de locatie doorgegeven maar nu haakt ze af en moppert: "Waarom ruimen die kids tegenwoordig hun rommel niet zelf op!"

ballonnetjes gas

containers chemische afval

voor korte euforie

Ze haalt haar schouders op en zucht. Een kast vol kleren, maar iets om aan te trekken heeft ze niet. Althans niet iets passend voor deze bijzondere gelegenheid. Want zeg nou zelf, hoe vaak komt het voor dat je een uitnodiging ontvangt voor een lunch bij de burgemeester. En wat in hemelsnaam is business casual.

dresscode vereist

formele gelegenheid

naakt voor de spiegel

Bevreemd kijkt hij om zich heen. Zijn bed is versierd met slingers. Wie zijn al die mensen? Een deftige meneer met een blinkende ketting om zijn hals knikt hem bemoedigend toe en zegt met luide stem alsof hij doof is:"Gefeliciteerd met uw honderdste verjaardag, meneer Jansen”.
Inmiddels behoorlijk wakker antwoordt hij: “Ben ik alweer jarig?”

honderdjarige

oude sloffen onder ‘t bed

een dagje ouder

Ze droomt over haar vaderland. De maanden maart en april zijn het moeilijkste. De herinneringen aan de vorige zomer in haar nieuwe thuisland zijn allang versleten en ze verlangt naar hete zomers en zwoele nachten. Terug zal niet meer gaan maar niets weerhoudt haar om te dromen van roffelende voeten op het warm zand.

de djembés dreunen

hypnotiserend ritme

kleurend verlangen

Onder het bollendak van het Utrechts centraal station staat een interviewster. Mensen met koptelefoons op of oordoppen in houdt ze staande en vraagt of ze even mag meeluisteren. Ze laat zich verrassen met hiphop, jazz, reggae, een klassieker van de Beatles en veel klassiek. Ze deint mee met Cage's 4:33 ^>> en is er stil van.

de stilte zwelt aan

lucht vervuld van verwachting 

verdovend geluid

Om zeven uur staan de twee vijftienjarige meiden, samen met wat oudere mannen voor de poort van het buitenbad. Het warme water dampt in de kille ochtend. Ze trekken baantjes en ze zitten, met natte haren, op het eerste uur weer in de schoolbanken. Hun ochtendritueel stopt abrupt als een van de mannen zich opdringt.

het buitenbad lonkt

kil de ochtend, warm 't water 

fris ochtendritueel